ندانستم که میافتم به چاهی

بدل گفتم رفیقی تا بمنزل

ندانستم رفیق نیمه راهی

حق- تعالی - چون اصناف موجودات می آفریداز دنیا و آخرت و بهشت و دوزخ وسایت گو ناگون در هر مقام به کار کرد .چون کار به خلقت آدم رسید گفت:((انی خالق بشرا من طین))خانه ی آب و گل آدم من میسازم بی واسطه که در او گنج معرفت تعبیه خواهم کرد .

پس جبرئیل را بفرمود که برو از روی زمین یک مشت خاک بردار و بیاور.جبرئیل –علیه السلام- برفت خواست که یک مشت خاک بردارد.خاک سوگند بر داد:به عزت و ذوالجلالی حق که مرا مبر که من طاقت قرب ندارم و تاب آن نیارم .

جبرئیل چون ذکر سوگند شنید به حضرت بازگشت.گفت:خداوندا تو داناتری. خاک تن در نمی دهد .میکائیل را بفرمود :تو برو.او برفت هم چنین سوگند بر داد . اسرافیل را فرمود :تو برو .او برفت هم چنین سوگند بر داد بازگشت.حق - تعالی -عزرائیل را بفرمود :برو اگر به طوع و رغبت نیاید به اکراه و اجبار برگیر و بیاور .

عزرائیل بیامد و به قهر یک قبضه ی خاک از روی جمله ی زمین بر گرفت.

جملگی ملایکه را در آن حالت انگشت تعجب در دندان تحیر بماند.الطاف الوهیت و حکمت ربوبیت به سر ملایکه فرو می گفت:

(( انی اعلم ما لا تعلمون.))

شما چه دانید که ما را با این مشتی خاک ار ارل تا ابد چه کارها در پیش است؟

معذورید که شما را سر و کار با عشق نبوره است.

روزکی چند صبر کنید تا من بر این یک مشت خاک دست کاری قدرت بنمایم.تا شما در این آئینه نقشهای بوقلمون بینید.اول نقش آن باشد که همه را سجده ی او باید کرد.

پس از ابر کرم باران رحمت بر خاک آدم باریدو خاک را گل کرد و به ید قدرت در گل از گل دل کرد.

از شبنم عشق خاک آدم گل شد/صد فتنه و شور در جهان حاصل شد

سرنشتر عشق بر رگ روح زدند/یک قطره فروچکید و نامش دل شد

جمله ی ملاً اعلی کروبی و روحانی در آن حالت متعجب وار می نگریستند که حضزت جلت به خداوندی خویش در آب و گل آدم چهل شباروز تصرف میکرد.

گل آدم را در تخمیر انداخته که (( خلق الانسان من صلصالٍ کالفخار)) و در هر ذره ار آن گل دلی تعبیه می کرد و آنرا به نظر عنایت پرورش میداد و حکمت با ملایکه می گفت:شما در گل منگرید" در دل نگرید.

هم چنین چهل هزار سال قالب آدم میان مکه و طایف افتاده بود.

چون کار دل به این کمال رسید گوهری بود در خزانه ی غیب که آن را از نظر خازنان پنهان داشته بور و خزانه داری آن به خداونری خویش کرده فرمود که آن را هیچ خزانه لایق نیست اٍلا حضرت ما یا دل آدم"آن چه بود؟گوهر محبت بود که در صدف امانت معرفت تعبیه کرده بودند و بر ملک و ملکوت عرضه داشته هیچ کس استحقاق خزانگی و خزانه داری آن گوهر نیافته خزانگی آن را در دل آدم لایق بود که به آفتاب نظر پرورده بود و به خزانه داری آنجا آدم شایسته بود که چندین هزار سال از پرتو نور احدیت پرورش یافته بود .

هر چند که ملائکه در آدم تفرس می کردند نمی دانستند که این چه مجموئه ای است؟تا ابلیس پرتبلیس بک باری گرد او طواف می کرد و بدان یک چشم اعورانه به او در می نگریست .

پس چون ابلیس گرد جمله ی قالب آدم برآمد هر چیزی را که بد ید از او اثری بازدانست که چیست اما چون به دل رسید دل را بر مثال کوشکی یافت در پیش او از سینه میدانی ساخته چون سرای پادشاهان.

هرچند کوشید که راهی یابد تا تا در اندرون دل در رود هیچ راه نیافت به خود گفت:هر چه دیدم سهل بود کار مشکل اینجاست .اگر ما را وقتی آفتی رسد از این شخص از این موضع تواند بود و اگر حق- تعالی- را با این قالب سر و کاری باشد یا تعبیه ای دارد در این موضع تواند داشت .با صد هزار اندیشه نومید ار در دل باز گشت.

ابلیس را چون در دل آدم بار ندادند و دست رد به رویش بارنهادند مردود همه ی جهان گشت.

ملائکه گفتند:چندین گاه است تا در این مشتی خاک به خداوندی خویش دست کاری می کنی و عالمی دیگر از این مشتی خاک بیافریدی و در آن خزاین بسیار دفین کردی و ما را بر هیچ اطلاعی ندادی و کس را از ما مخرم این واقه نساختی باری با ما بگوی این چه خواهد بود؟خطاب عزت در رسید که ((اٍنی جا عل فی الارض خلیفه)) من در زمین حضرت خداوندی را نایبی می آفرینم اما هنوز تمام نکرده ام .

این چه شما می بینید خانه ی اوست و منزلگاه و تختگاه اوست . چون او را بر تخت خلافت نشانم جمله او را سجود کنید...

فرمان دادم بدنم را بدون تابوت و مومیایی به خاک سپارند تا اجزای بدنم ذرات خاک ایران را تشکیل دهد

این متن رو یکی از دوستام برام فرستاده منم با اجازش چون خوشم اومد زدم تو وبلاگم